Technische Begeleiding

 
De Beddetectie

Ontstaan:

Zoals vele ontwikkelingen in zorgland is de beddetectie ook ontstaan op de werkvloer, daar waar de zorg het beste weet wat ze nodig hebben.

Mevr. Jansen van 86, bewoonster op een PG afdeling viel met regelmaat uit haar bed.
Als mevrouw in de nacht wakker werd en naar het toilet wilde, ging ze met haar ene been over de omhoogstaande bedrek, viel en kwam de eerste keer met een klap op de vloer waardoor ze haar been brak.

Tijdens mijn bezoek aan de afdeling van Mevr. Jansen voor andere zaken, zag ik dat men het bed tegen de muur had geplaatst en dat er aan de andere zijde enkele judo matten op de vloer gelegd waren. Ook waren er belmatjes over de bedrand waren gevouwen om zo vroegtijdig op te merken of mevrouw Jansen aanstalte maakte om haar bed te verlaten.
Het probleem was echter dat de bel matjes dit niet goed signaleerden en dat mevrouw nog regelmatig viel.

De zorg vroeg me of daar iets anders op te verzinnen was. Tijdens een  proef met een detector die op de grond geplaatst werd detecteerde we beter dan met de belmatjes, maar dan was mevr. Jansen al gevallen.
Een detector plaatsten over de lengte richting van het bed gaf tot resultaat dat wanneer zij met haar arm zwaaide of met haar laken, we onnodig veel alarm meldingen ontvingen, en dus moesten we naar een andere oplossing zoeken.

 

Maar wat dan?

Op zoek naar de oplossing voor mevr. Jansen stuitte ik op bijzondere creatieve oplossingen.
Gewoonweg vastbinden was het meest effectief, maar onmenselijk.
Sensoren plaatsen was een gebrek aan beter. Zowel een 2 persoonsbed als een hoog laag bed was te kostbaar en  bovendien struikelde de zorg daar over.

Terrein bewaking;

Op de beveiliging beurs in Essen ( D) zag ik een demonstratie van een bedrijf dat defensie terreinen bewaakte door middel van een glasvezel kabel, die bij een minimale knik een alarm signaal gaf. Een module kon de verandering van licht zo meten dat er een verschil gedetecteerd kon worden tussen het betreden van het terrein door een konijntje of door een mens.
Terreinen tot 2 Kilometer waren geen probleem. Een bed van 2 meter zou met deze techniek dus ook geen enkel probleem mogen zijn.


Proef persoon

Door zo’n module en 2 meterglasvezel aan ons eigen bed te monteren wist ik,  d.m.v. een teller, hoeveel keer ik in een nacht uit m’n bed was geweest.
De proef was geslaagd. Nu was het de kunst om een soort “slang “te ontwikkelen waar de glasvezel in verwerkt werd.
Bij het zorgcentrum van mevr. Jansen kreeg ik de gelegenheid om op een bed een rubberen slang op het bedrek te monteren. Deze was zodanig ontwikkeld dat de verpleging ‘m op een eenvoudige en snelle manier kon bevestigen of verwijderen.

 

Niet meer gevallen:

Bij mevrouw Jansen heb ik de eerste bedslang (zo werd het detectiesysteem meteen door de verzorging genoemd) geplaatst en de module gekoppeld aan het bestaande zorg alarmeringssysteem.
Wanneer zij met haar arm of been een lichte druk op de rubberen slang gaf, ging gelijk een melding naar de piepers, en wist men dat ze aanstalten maakt om haar bed te verlaten.
Sinds de plaatsing van de beddetectie is mevrouw Jansen niet meer gevallen.

Meer mogelijkheden:

Na meerdere uitgebreide testen met de beddetectie, hebben we deze verder ontwikkeld.
Op dit moment is er een proeffase om naast de rubberen slang, de een hoeslaken te ontwikkelen waarin de glasvezel is verwerkt.
Met de bestaande module kan dan het mogelijke val voorkomen worden.

Na 4 jaar van ontwikkeling kunnen we veel meer uit de detectie halen.
We kunnen met het lichtspectrum tot op hartslag niveau meten en dus heel veel bewegingen uit een lichaam meten zonder dat een patiënt verbonden hoeft te worden. Dit geeft enorme mogelijkheden en voordelen bij patiënten met brandwonden.
Op dit moment werken we samen met toonaangevende instanties zoals Radboud Nijmegen en GZZG Venray, met als doel voor deze nieuwste meettechnieken, d.m.v. studie en piloteringen, toepassingen te maken.

Heeft u interesse of wilt u meewerken als pilotomgeving neem dan vrijblijvend contact op.